We zijn gestart met de campagne.
Ik vind het ontzettend spannend om mijn verhaal en mijn proces op deze manier te delen. Misschien ook omdat er nog niet zoveel geschreven is over wat ik zelf heb ervaren.
Het schrijven begon eigenlijk als een uitlaatklep. Een manier om woorden te geven aan iets waar ik lange tijd nauwelijks woorden voor had. Het was niet mijn bedoeling om er een boek van te maken.
Toch kwam die gedachte steeds terug. Eerst door de meelezers van mijn scriptie. Daarna door medestudenten van de Hogeschool voor Natuurgeneeskunde Arnhem en door vrienden die mijn teksten lazen.
En toen kwam Antoinette lunchen in mijn nieuwe huisje. Ergens tijdens die lunch vertelde ze over een vriendin die een boek had geschreven en uitgegeven. ‘Misschien moet je eens contact met haar opnemen.’
Een klein zinnetje aan tafel.
Niet lang daarna was iets wat tot dan toe vooral een gedachte was ineens een besluit:
Ik ga het uitgeven.
En nu is de campagne begonnen. De eerste 5% is inmiddels al bereikt. Dat er mensen zijn die op deze manier vertrouwen geven aan iets wat voor mij zo persoonlijk is, raakt me.
Dank aan iedereen die al heeft bijgedragen, gedeeld of op een andere manier betrokken is.
Het blijft spannend om dit verhaal steeds iets verder naar buiten te brengen. Misschien is dat ook wat ik hier de komende tijd wil delen: niet alleen het boek, maar ook hoe het langzaam zijn weg naar buiten vindt.